Marieke, 9 februari 2012
Nederland , Leeuwarden 1°

Afsluiting in Mauritius

We zijn weer thuis!
Drie weken geleden zijn we aangekomen op Schiphol. Na een super onthaal van familie en vrienden zijn we teruggekomen in Fryslân.
Nog een korte terugblik op de laatste dagen in Nepal en de afsluiting in Mauritius!

De laatste twee weken in Nepal was het erg koud! En zonder een centrale verwarming of zelfs een warme douche is het soms heeeel erg koud. Ondanks deze temperaturen hebben we ons de laatste tijd nog best vermaakt in Nepal. Hoe langer je in een land verblijft, hoe meer je ziet. We hebben in Bhaktapur nog een opvang bezocht voor kinderen met een verstandelijke en/ of een fysieke beperking. Het contrast met een instelling in Nederland is ongelofelijk! In een kleine en erg koude ruimte werden ongeveer 30 kinderen opgevangen. Door gedreven werkers worden de kinderen verzorgd.
In Kathmandu hebben we nog verschillende plaatsen bezocht, onder andere Pasupatinath, de verbrandingsplaats van Kathmandu. Hindoes worden hier gecremeerd en hun as komt terecht in de heilige rivier. Bijzondere plaats om te bezoeken.

Zondag 25 december zijn we van Nepal naar Mauritius gevlogen.
En van de kou in Nepal naar de warmte van Mauritius, heerlijk! De eerste twee weken hebben we bij Heman zijn moeder geslapen. Het was daar één en al gezelligheid! Doordat Heman zijn broer ging trouwen, was bijna de hele familie compleet op Mauritius. Dat is best wel uniek, omdat de familie her en der woont. Er wonen twee broers in Australië, een zus in Frankrijk, een zus en broer in England en twee broers en Heman zijn moeder wonen in Mauritius. Iedereen was blij om elkaar weer te zien en met z’n allen zijn we bezig geweest met de voorbereidingen van de trouwerij.
En na twee weken kwamen mijn heit en mem naar Mauritius. We verbleven met hun in een appartement in de strandplaats Flic en Flac, aan de westkant van Mauritius. We zijn naar Ile aux Cerfs geweest, een mooi “bounty” eiland, naar de hoofdstad gereden (zie Marieke links rijden, in de hoofdstad met co chauffeur Tjitte) en naar de stranden in het noorden. We hebben watervallen in het nationale park gezien en we zijn nog een dag met een catamaran weggeweest, een kilometer voor de kust zwom een grote groep dolfijnen, erg mooi!
Daarnaast was er ook nog de trouwerij! Deze duurde officieel 3 dagen, maar vooraf en na de tijd zijn er nog meer feestjes. De voordeur bij Heman zijn moeder staat altijd open en het is een komen en gaan van bezoek. Tijdens de trouwerij zijn er zoveel tradities, dat soms zelfs het bruidspaar niet meer weet waar zij heen moeten. Maar dat maakt niks uit, alles gaat tegelijk en door elkaar heen. Tijdens de dienst in de tempel worden er koeken en pakjes drinken uitgedeeld, er wordt geslapen, gebeld en achterin de tempel is het net een stamkroeg waar mannen elkaar treffen en bijpraten. En als de trouwerij eindelijk voorbij is, dan is er twee dagen later weer feest, omdat de familie blij is dat de trouwerij zo goed is verlopen. Kortom het was een super gezellige tijd daar en het afscheid nemen was dit keer wel wat moeilijker dan voorafgaande jaren.

En daarmee is dan ook een einde gekomen aan onze reis. Heman is inmiddels alweer aan het werk en Marieke is bezig met solliciteren. Het is een bijzonder jaar geweest, waarin we veel hebben gezien en veel hebben mee gemaakt.
In het Boek “Holy Cow” van Sarah MacDonald beschrijft een Australische vrouw haar verblijf in India. Er staan een aantal herkenbare situaties in beschreven:

"India is niet te omschrijven, want voor alles wat je erover zegt geldt ook het tegenovergestelde. Het is rijk en arm, spiritueel en materieel, wreed en vriendelijk, razend maar vredig, lelijk en prachtig, slim maar stompzinnig. Het is een en al extremen".

"Ik voel me schuldig omdat ik deze vrouwen geen geld geef en omdat ik weet dat het nooit genoeg zou zijn. Ik voel me schuldig dat ik in de bevoorrechte positieverkeer dat ik gever ben en geen nemer, en ik voel me schuldig dat ik meer wil dan ik heb en datgene wat ik wel heb voor lief neem. Soms wind ik me op over het onrecht. Maar ik vind het vooral verwarrend en confronterend. Hoe komt het dat ik geboren ben in min veilige betrouwbare, zonnige Sydneyparadijs en niet in een sloppenwijk in Delhi. India accepteert dat ik het verdiend heb, maar mij lukt het niet".

"Wij, Indiase mensen, wij kijken naar mensen die armer zijn, lager staan, die het moeilijker hebben dan wij en wij danken God dat wij hen niet zijn. Dus wij zijn gelukkig. Maar jullie blanke mensen kijken altijd naar de mensen boven jullie en jullie denken: waarom ben ik niet zoals zij? Waarom heb ik niet hun geld en dingen? En dus zijn jullie altijd ongelukkig".



We hebben zin om de foto’s uit te zoeken, laten ontwikkelen en zo onze reis opnieuw te beleven.
Hiermee is het dan ook het laatste verslag op deze website.
Lezers bedankt voor de reacties!

Groeten Heman en Marieke

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl